EVVEL BENİM AHİR BENİM

Evvel benim, ahir benim, canlara can olan benim,

Azıp yolda kalanlara hazır medet eden benim.

Bir karara tuttum karar, benim sırrımı kim duyar,

Cahil beni nerde görür, gönüllere giren benim.

Kün deminde nazar eden, bir nazarda dünya düzen,

Kudretinden han döşeyip, aşka bünyad vuran benim.

Düz döşedim bu yerleri, çöksü vurdum bu dağları,

Sayvan eyledim gökleri, geri tutup duran benim.

Dahi acep aşıklara ikrar ve din iman oldum,

Halkın dahi gönlündeki küfr ü İslam güman benim.

Bir niceye verdim emir, devlet ile sürdü ömür,

Yanan kömür, kızan demir, örse çekiç salan benim,

Kar yağdıran, buz donduran, hayvanlara rızkın veren,

Şöyle bilin o mahluka o Rahim ve Rahman benim.

Halk içinde dirlik düzen, dört kitabı doğru yazan,

Ak üstüne kara dizen, o yazılan Kuran benim.

Dost ile birliğe yeten, buyruğu ne ise tutan,

Mülk bezeyip dünya düzen, o bahçıvan hemen benim.

Dünyada ben o Rüstem'im, dünya içinde bostanım,

Gönlümdeki sensin benim, seni sende gören benim.

Benim Hakk'ın kudret eli, benim beli aşk bülbülü,

Söyleyip her türlü dili halka haber veren benim.

Diller damaklar şaşıran, aşk kazanını taşıran,

Hamza'yı Kaf'tan aşıran o ağılı yılan benim.

Yağmur olup yere yağan, bulut olup göğe ağan,

Gözsüzlerin gözündeki boz pusarık duman benim.

Yunus değil bunu diyen, kendiliğidir söyleyen,

Kafir olur inanmayan, evvel ahir hemen benim

Yunus Emre